Działalność prawniczą rozpoczął w 2009 roku, broniąc protestujących po wydarzeniach związanych z Irańskim Ruchem Zielonych. Jego zaangażowanie miało poważne konsekwencje dla jego kariery akademickiej — mimo przyjęcia na studia magisterskie z prawa publicznego na Uniwersytecie Allameh Tabataba’i w 2010 roku, został wpisany na „czarną listę” i pozbawiony możliwości studiowania. Kontynuował naukę na Uniwersytecie Islamskim Azad w Teheranie, jednak później, po odbyciu kary pozbawienia wolności, został także usunięty ze studiów doktoranckich i trwale wykluczony z dalszej kariery akademickiej. Jako adwokat prowadził wiele spraw o dużym znaczeniu symbolicznym, zwłaszcza w prowincji Chorasan. Reprezentował m.in. sygnatariuszy „Oświadczenia 14 Aktywistów Politycznych” oraz osoby zatrzymane podczas demonstracji społecznych. Równolegle angażował się w działalność publiczną przeciwko karze śmierci, wspierał kampanię „Wtorki przeciwko egzekucjom” i – w bezprecedensowym geście – złożył skargę dyscyplinarną na wysokich urzędników Sądu Rewolucji Islamskiej w Meszhedzie. W listopadzie 2023 roku został skazany przez Sąd Rewolucyjny w Meszhedzie na rok pozbawienia wolności pod zarzutem „propagandy przeciwko państwu”. Wyrok obejmował także dwuletnie zesłanie do Nehbandan, zakaz opuszczania kraju, zakaz wykonywania zawodu oraz ograniczenia aktywności publicznej. Karę odbywał w więzieniu Vakilabad, ostatecznie został zwolniony 30 stycznia 2025 roku. Krótko przed śmiercią zwrócił się o pomoc do Misji Śledczej ONZ ds. Iranu, określając siebie jako „prawnika zagrożonego” i ostrzegając przed planami jego fizycznej eliminacji. Ciało Khosrowa Alikordiego odnaleziono 6 grudnia 2025 roku w jego biurze w Meszhedzie. Władze poinformowały, że przyczyną zgonu był zawał serca, jednak rodzina i współpracownicy zakwestionowali tę wersję, wskazując na widoczne obrażenia oraz wcześniejsze groźby pod jego adresem. Sprawa wywołała szeroki oddźwięk w Iranie i poza jego granicami. Organizacje praw człowieka zaapelowały o przeprowadzenie niezależnego międzynarodowego śledztwa. Laureatka Pokojowej Nagrody Nobla Shirin Ebadi określiła Alikordiego mianem „głosu bezimiennych i bezgłośnych więźniów”, natomiast współlaureatka tej nagrody, Narges Mohammadi przypomniała jego słowa: „Nie pozwólmy, aby więźniowie polityczni w odległych miastach zostali zapomniani”. Śmierć Khosrowa Alikordiego stała się symbolem ryzyka, jakie w Iranie ponoszą prawnicy i obrońcy praw człowieka występujący w obronie podstawowych wolności obywatelskich.