Gdy kobiety zostały usunięte z uniwersytetów i instytucji publicznych, stanęła na czele ulicznych demonstracji w Mazar-i-Szarif, domagając się przywrócenia prawa dziewcząt do nauki i prawa kobiet do pracy. Występowała publicznie z odkrytą twarzą, trzymając transparenty w obronie podstawowych wolności – jej udział w protestach został udokumentowany w mediach. Mimo realnego zagrożenia podkreślała, że sprzeciw wobec „wymazywania” kobiet z przestrzeni publicznej jest jej moralnym obowiązkiem. Otrzymywała liczne pogróżki i informowała bliskich, że nie czuje się bezpieczna. 20 października 2021 roku opuściła dom po telefonie od nieznanej osoby, która zaproponowała jej „bezpieczny wyjazd” za granicę i poleciła zabrać dokumenty potwierdzające działalność na rzecz praw człowieka. Rodzina widziała ją, jak wsiada do samochodu, przekonana, że jedzie na lotnisko. Wkrótce kontakt z nią urwał się. Pod koniec października odnaleziono jej ciało z licznymi ranami postrzałowymi. Siostra Frozan, lekarka, rozpoznała ją po ubraniu. Według relacji rodziny i mediów na jej ciele widoczne były rany na głowie, klatce piersiowej, w okolicach serca, nerek i nóg. Do zabójstwa nikt się nie przyznał. Organizacje praw człowieka wskazywały jednak, że w kontekście masowych represji wobec aktywistek po powrocie talibów do władzy oraz doniesień o „polowaniu” na obrończynie praw kobiet, jej śmierć była elementem szerszej kampanii zastraszania. Historia Frozan Safi wnosi do idei Ogrodu Sprawiedliwych istotny współczesny wymiar – opór wobec systemowej dyskryminacji kobiet, określanej mianem „apartheidu płciowego”. Jej upamiętnienie jest wyrazem solidarności ze wszystkimi Afgankami, które – często anonimowo i z narażeniem życia – sprzeciwiają się odbieraniu im praw i godności.